सो.

my eyes are wet. sobbing in tears. but i assured that no one saw me. I'm very sad. it came to my mind the thinking of how do i live with the pain. i really miss him badly. in the airport, i was supposed to cry but i held it until i got home. seeing him walking away from me and waving his right hand goodbye upon entering the entrance for boarding. he is now far from me. it may count a year before I'll see him again. i hope not. because i will follow him soon.

ere

Muli nanaman akong napaiyak ng titanic. Sa daming beses ko nang napapanuod yun ay paulit ulit pa rin ang nangyayari. Next week hindi ko na makikita si ralph. Isang taon din ang lilipas. Hanggang tatlong taon. Aalis na kasi sya. Sa ibang bansa na sya magtatarbaho. Sa singapore lang naman. kahit kalapit na bansa lang yun, malayo pa rin. Kasi apat na oras ang byahe sa ere. Mag-isa na lang ako. Wala na akong kasama. Sya kasi lagi ko kasama tuwing umaalis ako. Pag manunuod ng gigs. Pag manunuod ng movie. Pag magkakape sa seattles best. Pag maglalaro sa timezone. Katabi ko maglaro ng guitarhero dun. Kalaban ko sa basketball sa paramihan ng pagshoot ng bola. Hindi nya pa rin ako natatalo dun eh. Sa panunuod ng ice skating sa asia mall. Sa lakas trip na paglalakad hanggang espanya. Kasi pwede naman kami mag-jeep pero mas gusto namin maglakad ng mabagal. Sa pagkain ng siomai. Sa pagpunta sa mga lugar na hindi pa namin napupuntahan. Sa kwentuhan. Sa asaran. Na sa bandang huli ako rin ang talo. Pero ako rin yung nagsimula. Sa pagkain ng silvanas. Sa tokyo tokyo. Sa kenny rogers. Sa kfc. Sa jollibee. Sa mcdo. Sa chowking. Sa piCha huT. Sa greenwich. Sa canteen. Kasalo sa hapagkainan sa ever. katabi sa bus. Sa soundtrip. Sa tambay. at sa lahat. Di ko akalain na magkakalayo nga tayo. Pero open naman ako sa usaping yun dati. Di ko lang talaga akalAin. Na mangyayari yun agad. Masyado akong naging dependent sayo. Sana matupad nga ang mga plano natin. Iisipin ko nalang na saglit lang yun. At mabilis na mabilis lang lilipas ang mga oras. At di magtatagal, mapupuntahan din kita. Sana nga maging okey ang lahat. at makakapagsama na din habambuhay. dati gusto ko nga maghiwalay na tayo ng landas. Pero hindi pala ganon kadali yun. Pero dati, naiisipan ko yun gawin. Akala ko nga talaga madali lang. Pero hindi pala. Ang sama sa loob. Lalo na yung matagal na nating pinlano nuon para sa mga susunod na buwan. Na hindi na matutuloy. kung matutuloy man mukhang ako na lang mag-isa ang tutupad. Ang tanging hiling ko lang, sana after 3 years, okey pa rin tayo. Bestfriend ko. Man ko. Buhay ko.

daan lang

Yung kapatid kong 6 years old, napakatamad mag-aral. Gusto nya lang makipaglaro sa pamangkin nya na anak ng pinsan ko na kalbo. Alam kong bata pa sya kaya siguro hindi pa talaga masyado nagsi-sink in sa utak nya ang pag-aaral pero bakit ako maaga ako nag-aral pero natuto naman ako. at walang tv nuon at wala akong kalaro at wala pa kaming kapitbahay na may tindahan. Kaya hindi bungal ngipin ko dati kasi walang mabibilhan ng candy. Di katulad ngayon, halos lahat ng bata puro bungal. Iba na ngayon.

Napansin ko na lang ang sarili ko na nanunuod ng nami-miss ko nang panuorin na sailormoon sa youtube. Lagi ko yun pinapanuod dati sa abc5 na ngayon ay tv5 na tuwing sabado alas shete ng gabi.

Nagising ang natutulog kong pag-iisip na kailangan ko maalam ang lahat nuong nasa kinder ako (pakiramdam ko nuon parang antagal tagal kong magkinder). Kasi yung teacher ko nuon, pinahiya ako. meh sinulat sya sa blackboard, math yun eh, tapos tinawag nya ako. Hindi ko kasi sya tinitignan kasi natatakot ako sa kanya kaya siguro tinawag ako. Eh ayoko tumayo at lumapit sa blackboard kasi hindi ko alam yung sagot. Nakayuko lang ako at hindi ko sya pinapansin. Nainis siguro sya kaya binuhat nya ko mula sa upuan ko at dinala sa blackboard. Umiiyak n ko sa harap. Sobrang pahiya talaga ako. Kaya nagsipag na ko mag-aral mula nun. At yun ang naging trauma ko kaya naging sobrang mahiyain ako ngayon. Kasi mula nun naging mahiyain na ako.

Isang beses, naalala ko, parang ayaw ko pumasok. Pero pinilit ako nung tagapagalaga sa 'min dati na bihisan at ihatid sa day care center. Pagdating namin dun, wala ngang pasok. umuwi na lang kami. Nakaramdam nanaman ako ng hiya. Kasi kapag meh nakakita sa 'kin na naka-uniform tutuksuhin ako at pagtatawanan. Pero bago pa kami umuwi nun, ay bumili pa kami sa bakery kaya nagtago ako. Binababa ko lang yung katawan ko at ulo lang yung nililitaw ko sa tindahan para hindi makita na naka-uniform nga ako.

hay buhay...

Ang sarap tumigil sa ginagawa at alalahanin ang kabataan ko habang nagkakape. Salamat sa libreng wifi ng sm north the block. Hahaha.